Reuring …

Al bijtijds lag de aankondiging van de corporatie op de mat. Het verfwerk kreeg een onderhoudsbeurt. De eerste stellages werden opgebouwd. Voor de bovenramen werd een soort cakewalk gebruikt. Vlak erna arriveerde een treintje mannen. Jan Smit en consorten begeleidden muzikaal de klus.

De taken waren duidelijk. Ieder had een deeltaak: inspecteren, schoonmaken, schuren, plamuren en aflakken. En tot slot de finale check door de opzichter.

Enkele dagen later…

Om half acht haalde de deurbel mij uit een diepe slaap.
Ik had de avond ervoor mijn eerste bridgedrive achter de rug en voelde me meer dan moe. Ik veegde de slaap uit mijn ogen. Een herinnering piepte op. De buitenboel zou geverfd worden. In pyama liep ik naar beneden. Een man met een emmer. Of ik water had voor het schoonmaken van het houtwerk.
Nadat ik de man van water had voorzien, besloot ik terug in bed te stappen. Ik had het nog nodig.

Om 09.00 uur klonk de tweede bel. Een van de mannen, de opzichter, kwam melden dat ze zo zouden starten met de bovenramen. Of ik de boel vrij wilde maken en afdekken. Alles moest open, ook het minuscule gangraampje.

Blijkbaar zag de man aan mijn pyama dat ik opstartproblemen had.
‘Rustig aan, mevrouw.  Als u eerst beneden koffie drinkt, dan komt het allemaal goed vandaag.’

Zo gezegd, zo gedaan. Snel in de kleren.  Wat blauw op de ogen, ik  kon de dag weer aan. Zo’n kleurtje kijkt toch anders de wereld in.  Eerst maar ontbijt en koffie. Ik checkte het nieuws. Dat was, zoals elke ochtend, weinig opbeurend. Ik schonk me nog een koffie in.

Een bestelling

Terwijl Frank Boeijen zijn Kronenburg Park wegzong, dacht ik een van de mannen te horen. Ik liep naar de voordeur, maar het geluid kwam van de stellage boven. Dan de trap maar op.
De schilder stak zijn hoofd door het kleine raampje en gaf vragenderwijs een bestelling voor twee kopjes koffie door.

Struikelpartijen liggen op de loer. Met uiterste precisie liep ik de trap weer op met een dienblad, koffie en een ruim schaaltje overgebleven paaseitjes. Hoewel chocola eeuwig goed schijnt te blijven, kwam het schaaltje vol retour.

Weer enkele dagen later…

De beneden ramen. Alles weer open. Tot 19.00 uur had ik open huis. Ik voelde me min of meer een publieke vrouw. De  voordeur werd de dag erna ingepland. De wind deed stof opwaaien, dus men besloot het werk even op te schorten.

Inmiddels is de deur ook afgelakt en heb ik mijn flink doorgetochte huis weer in eigen beheer. Maar de planning is nog niet klaar: de achterzijde wacht over enkele weken. Benieuwd wat dat weer zal brengen.

Tot die tijd maar genieten van de tuin, die nu op zijn mooist is.