Het klein pastoorke

 

Met een glimlach denk ik aan pastoor Kurstjes. Door mijn moeder liefkozend het ‘klein pastoorke’ genoemd. Het kleine pastoorke deed zijn naam eer aan, hij was kort van stuk. Een kleine anderhalve meter hoog. Hij diende vanaf de vijftiger jaren de Heer in een aantal Brabantse parochies en in 1969 maakte hij de oversteek naar Maas en Waal om in Wamel pastoor te worden. In 1989 ging hij met emeritaat. Daarna bleef hij als rector in Wamel en Dreumel bij de zorgcentra de mis doen. Een lange tijd heeft hij in verzorgingshuis Sint Barbara de heilige mis opgedragen. Strak in de planning tussen het ontbijt en het warme middageten.

“Het klein pastoorke” verder lezen

Vrienden

Vorige week besloot ik mijn Brabantse grenzen te verleggen tijdens een zevendaags fietsrondje. Gelukkig voelde ik me na het schildklierdebacle weer wat opknappen. Ik fietste met Sjanet rustige routes, alleen maar fietsknooppunten, dus fietspaden, mooie buitengebieden en weinig steden.

Aan de rand van de IJsseldijk vertrokken we voor een uitgebreide sightseeing rond de ‘kop’ van Zwolle. Een geweldige natuurbeleving en al snel zaten we op de Overijsselse-en Duitse Vechtroute. Een slingerende rivier in een prachtig landschap, nu en dan onderbroken door een klein sluisje of handbediend pontje.

“Vrienden” verder lezen

Iets leuks voor mezelf

 

Het is een tijdje geleden dat ik een blog plaatste. Ik kwam met een nieuwe blog maar niet op dreef. Dat komt doordat ik al een tijd niet lekker ben. Ik miste energie, was uitgeput en moe, misselijk, gapen en nog meer gapen, hartkloppingen, klotsende oksels en ga zo maar door. Meten is weten; mijn schildklier bleek op hol geslagen. De klachten waren dermate dat ik vreesde long-covid te hebben. Gelukkig is dat niet het geval.

Een van de klachten is hardnekkig, ik ben snel overprikkeld en kan moeilijk omgaan met de ellende in de wereld. Ik hoef het eigenlijk niet te duiden, je begrijpt het denk ik wel:  Covid, de oorlog, de economie, de boeren, het milieu en ga zo nog maar even door. De wereld lijkt, net als mijn schildklier, op drift geraakt te zijn. Dat merk je op televisie en in de media. Het gaat in de programma’s over niets anders. Bij de verschillende praattafels zie je veel kwekkende gasten, die vaak niet eens deskundig op de onderwerpen zijn. Ik voel me meer en meer thuis bij het Jeugdjournaal. “Iets leuks voor mezelf” verder lezen

Een deugniet

 

De deugden van vroeger zijn niet meer de deugden van nu.

In onze jeugd kenden we het mooie woord deugniet, iemand die kattenkwaad uithaalde. Was de deugniet bij het kattenkwaad smerig geworden dan werd die bij ons thuis doerak genoemd.

“Een deugniet” verder lezen