Onvoorwaardelijke liefde

Een wanhopig briefje tegen een boom, een verdrietige weesknuffel aan de kassa, soms word je herinnerd aan het verdriet van een kind. Knuffels zijn van alle tijden. Mijn broer Toon had een knuffeltheedoek. Na een bezoekje aan familie was de doek zoek. Alle enigszins lijkende theedoeken werden door mijn moeder uit de kast gehaald maar Toon wilde alleen de enige echte. Mijn vader is op die donkere winteravond van Alphen naar Wamel gefietst om daar te zoeken naar de verdwenen doek. Tevergeefs, tot groot verdriet van Toon.

“Onvoorwaardelijke liefde” verder lezen

Bar en boos

 

Tegen het einde van de herfst van 1962 was het weer zover. Moeder sprak over steken in het hoofd. We konden er op wachten, de winter was in aantocht. Maar in deze winter van 1962–1963 spanden ook haar dooie vingers echt de kroon. Daar hielpen geen stuurmoffen aan. Het bleek de koudste winter te worden sinds 1789. Van 22 december tot en met 3 maart lag de temperatuur tussen de -10 en -20 graden. De Waddeneilanden waren niet meer bereikbaar althans niet per boot, wel te voet. Ook het IJsselmeer lag dicht en er lag zelfs een laag ijs op de Noordzee.

“Bar en boos” verder lezen

Gedicht Appeltaart

 

Appeltaart

 

 

Zelfgebakken, met de geur van meer

het deed me aan haar denken

het deeg verbindend en gelaagd

gebakken in de vorm van een bast

veel partjes, een geheel

met het zoet van krenten, rozijnen en een snuf kaneel

de warme damp die zich verspreid in de keuken

Jij als verdeelpunt in ons midden

samen vechten om het grootste stuk van jou.

 

 

Geplaatst in de Moederdag editie van het Brabants Dagblad 2018